Bu mektubun hangi adrese gideceğini bilmeden yazıyorum. Yaşadığım saatleri bir ömür upuzun hiç bitmez zannederken şu an size anlatabildiğime göre; arkama dönüp baktığımda bittiğini fark edebiliyorum. Bitmek göreceli bir kavram kimine göre son iken, benim için yeni bir başlangıç.

Senin bir anne, baba olarak içinde yaşadığın kaygıyı,hüznü sonuna kadar hissedebilirim. Sadece empati kurmam; o yolları adım adım bilirim.

Her ebeveyn evladı dünyaya geldiğinde, hayırlı bir kul, hayırlı bir evlat olsun ister. Bunun içinde kendisi için doğru bildiği her bilgiyi çocuğuna aktarmaya çalışır. Tane tane anlatır hayatın güzelliklerini, sorumluluklarını, zorluklarını, tehlikelerini. Doğduğun da başlar uykusuz geceler. Gözündeki bir damla yaşa ömrümüzü vermeler.

Yiyecekleri bir kaşık yemeği bile onlardan önce tatmadık mı ağızları yanmasın diye kendimizi atese atmadık mı.Seneler geçse de evlatlarımız büyüse de bu hiç değişmedi bir zamanlar bir kaşık yemek,bu gün bir kaşık hikayeye dönüşmedi mi. Yandık onlar için içimiz kor oldu. Dualarımız gökyüzüne savruldu.

Kendini ne kadar çaresiz hissettiğini benden daha iyi kimse bilemez. O dönemde bende çaldım çaresizlik çanlarını. Labirentin içinde çıkmaz sokaklarda çareler ararken. Haddimi ne kadarda aşmışım ben. Ben kul olmayı bildiğimde af diledim Rabbimden.

EVLAT BENİMSE KUL ALLAH’IN demeyi öğrendim yüreğimden. Akıl etmeye başladım Nuh as dualarını duygularını avucuma aldım. Elbet kolay olmadı bu kabulleniş. Önümde iki yol vardı; ya çaresizlik alevlerini söndürmeye çalışırken, ellerim ile fark etmeden alevleri büyütüp evladımın küllerinin savruluşunu seyredecektim. Ya da evladımın çaresi olup ona ışığı gösterecektim. Karanlıktan karanlıkla çıkılmaz elbet. Karanlıktan ışıkla kurtula biliriz. Evladıma ışığını göstermeyi tercih ettim. Bu bir başlangıçtı. Bitti kaybettim dediğin yerden yeniden doğmaktı. Yaptığım hatalardan sonuç çıkarıp hataları tekrarlamamaktı. Birine çare olmak kendini unutmaktı. Benim doğrularımı bırakıp senin doğrularını anlamaktı. Hep nasihat etmeye odaklanmışız dönüp de çocuklarımızın duygularına aslında hiç bakmamışız.

O günden sonra kararımı uygulamaya başladım. Çocuğumun duygularını anlamak için elimden geleni yaptım.

Sizde başarabilirsiniz. Basta çok zor gelecek. Alıştığın düzenin dışına çıktığını. Bu güne kadar öğrendiğin doğruları kenara bıraktığını zan edeceksiniz.
Korkma sen doğruları bırakmıyorsun. Bir saat düşün ilerlemesi için çarkların dönmesi lazım. Bütün sistem zamanı ilerletir. Bu senin çocuğunla diyaloğun olacak. Çarklar birbiriyle bir bütün halde hareket ederler. Tersine dönüyor gibi gözükseler de, akreple yelkovan onların sayesinde ilerler. Sen tek bir çarksın iç dünyanda kendi doğrularını tabi ki bırakmayacaksın. Kendi doğrularının yönünde dönerken evladını da kendine kenetlemeyi başarırsan . Dışarıdan bakıldığında sana ters dönüyor gibi gözükse de. Saat misali seninle çocuğunun dünyası da, ilerlemeye devam edecek elbette.
İlerlerken bunları uygulamayı unutma:
1- Cevrende sizi seyreden insanlar yorum yapıcak .Yoluna engel olmaya çalışacak. Kulaklarını tıka senin yaşadığını yaşamayan insanların, hayatın hakkında, evladın hakkında yorum yapmasına aldırma.
2-Sana faydası olacağına inandığın kişiler hariç, kimseye derdini anlatma.
3-Çocuğunu asla küçültme.
4-Özellikle evladının güzel yönlerini yakalayıp başka bireylerin yanında onu onore et. Çocuğunun senin hep onun kötü alışkanlıklarını gördüğünü düşünmesini engellemiş olursun. Aynı zamanda kendini fark ettirmek için uç noktada bir çaba sarf etmesi gerekmediğini anlamış olur.
5-Onu daima sev; yaptığı hareketlerle, hatalarla bağlantı kurarak sevginle cezalandırma. Evlada olan sevgi karşılıksız olmalı bunu da unutma.
6-Ergenliğin getirdiği asiliği, olgunluğunla yumuşatmayı asla ihmal etme.
7-Bizim dönemimizde böyle saygısızlık yoktu cümlesini lugatından çıkar. Bizim dönemimizde değil onların dönemindeyiz. Bunu da aklının bir köşesine yaz.
8-Senin hayallerini yaşatmasını değil, kendi hayallerine ulaşması için ona izin ver.
9-Kendini keşfetmesi için yardımcı ol. Her birey aynı meşguliyetten hoşlanmaz.
10-Bırak çocuğun özgür olsun. Özgürlüğün içinde uyması gereken sınırları, kuralları kendisi bulsun.
11-Ne zaman sen, çocuğunun fikirlerini önemsersen oda dönüp, seni dinlemeye başlayacak.
12-Onu değil kendini değiştirmeye çalış. Üzülme göreceksin bir gün oda sana kucak açacak.
Simdi karar anı tek bir soru tek bir cevap istiyorum senden.
Çaresizlik çıkmazında beklemeye devam mı edeceksin. Yoksa evladının çaresi olmayı mı tercih edeceksin???
Tuğba Ersöz               
Yaşam Koçu ve NLP Uzmanı

TG Facebook Yorumları

Yorum Yazın

Email adresiniz yayınlanmayacak.